Tuesday, 27 May 2025

मृत्युंजय: नियतीशी झुंजणाऱ्या कर्णाची अमरगाथा



लेखक: शिवाजी सावंत

समीक्षक: समीर गुधाटे

❝ही कथा केवळ एका योद्ध्याची नाही...
ही कथा नियतीशी झुंजणाऱ्या, जीवनापेक्षा मरणालाही अधिक सामर्थ्याने कवटाळणाऱ्या कर्णाची आहे.❞

‘मृत्युंजय’ ही केवळ एक ऐतिहासिक कादंबरी नाही, तर ती एक जीवनदृष्टी आहे. शिवाजी सावंत यांनी कल्पकतेच्या, संशोधनाच्या आणि समर्पणाच्या त्रिसूत्रीने विणलेली ही साहित्यिक गाथा, महाभारताच्या अत्यंत प्रभावी पण बहुतेकदा दुर्लक्षित पात्राला केंद्रस्थानी ठेवते – सुतपुत्र कर्णाला.

🧭 कथानक आणि अनुभव

कुंतीभोज नगरात जन्मलेला, पण सामाजिक ओळखीच्या अभावामुळे संपूर्ण आयुष्य सुतपुत्र म्हणून हिणवल्या गेलेल्या कर्णाचा जीवनप्रवास या कादंबरीत अत्यंत संवेदनशीलतेने रेखाटलेला आहे. दानशूर, महारथी, शौर्यशील आणि अत्यंत निग्रही अशा कर्णाच्या जीवनातील चढ-उतार, दु:ख, अपमान, त्याचे स्वाभिमान, त्याचे मैत्र – हे सर्व घटक वाचकाच्या हृदयाला भिडतात.

🔍 ठळक वैशिष्ट्ये

🌟 स्वगताच्या माध्यमातून संवाद

ही कादंबरी वेगळी ठरते ती तिच्या मांडणीमुळे – कर्ण, कुंती, दुर्योधन, वृषाली, शोन व श्रीकृष्ण यांचे अंतर्मुख स्वगत हे केवळ शब्दरूप नाही, तर त्यातून मानवी भावभावनांचा अथांग सागर उलगडतो. ही स्वगतं पात्रांच्या नजरेतून कर्णाचे विविध पैलू उभे करतात आणि वाचकाला केवळ प्रेक्षक न ठेवता प्रत्यक्ष त्या काळात घेऊन जातात.

📖 भाषेची डौलदारता

सावंत यांची लेखनशैली ही अत्यंत रसाळ, ठाशीव आणि लक्षणीय आहे. जड वाटणारी भाषा काही क्षणांतच आपलीशी होते. एकेका वाक्यांतून फक्त अर्थच नव्हे तर त्यामागची भावना, संघर्ष, आणि तात्त्विकता डोकावते. उदाहरणार्थ, “शर्ट न मागता कापडाऐवजी माझी कवच-कुंडले द्या रे!” ही विनोदी पण असाधारण प्रभावी रचना, शब्दांच्या ताकदीचे उत्कृष्ट उदाहरण आहे.

🛡 चरित्रांचे सजीव चित्रण

लेखकाने केवळ व्यक्ती नव्हे, तर स्थळ, काळ, पोशाख, रथ, अस्त्रे, वेशभूषा या सर्वांचे इतके सूक्ष्म आणि नेमके वर्णन केले आहे की ते दृश्य डोळ्यांसमोर सजीव होते. विशेषतः कर्णाच्या कवच-कुंडलांचे चित्रण, किंवा श्रीकृष्णाच्या स्वगतातील गूढतेचा स्पर्श – हे साहित्यिक सौंदर्यदृष्टीची प्रचिती देतात.

🧠 वाचकाला स्वतःत हरवणारी अनुभूती

मृत्युंजय वाचताना आपण वाचक राहात नाही. आपण कधी कर्ण होतो, कधी दुर्योधन, कधी श्रीकृष्णही. हा प्रवास हा फक्त वाचनाचा नसून, तो आत्मअनुभूतीचा असतो. प्रत्येक पात्राशी आपलं नातं जोडलं जातं आणि त्यातून आपल्याला स्वतःच्या जीवनाकडे बघण्याचा एक नवा दृष्टिकोन मिळतो.

📚 एक प्रेरणादायी अर्पण

या कादंबरीचं अर्पण सावंतांनी त्यांच्या मायभूमीसाठी धारातीर्थी झालेल्या वीरांना केलं आहे – जे या साहित्यमानाचे अधिकच वजन वाढवतं. ही केवळ साहित्यकृती नसून, ती एका योद्ध्याला आणि त्याच्या वैयक्तिक तसेच सामाजिक संघर्षाला दिलेली मानवंदना आहे.

✍️ सारांश

मृत्युंजय हे पुस्तक म्हणजे केवळ एक वाचनप्रवास नव्हे, तर तो एक आत्मचिंतनाचा आणि आत्मभानाचा प्रवास आहे. महाभारताच्या वळणवाटांतून चालत असताना, लेखक आपल्या हाताला धरून आपल्याला त्या काळात घेऊन जातो. तिथे आपण अनुभवतो – शौर्य, त्याग, वेदना, मैत्र, आणि नियतीचा क्रूर खेळ.

वाचकाला अंतर्मुख करणारी, जीवनाकडे नव्या दृष्टीने बघायला शिकवणारी, आणि शब्दसंपदेत भर टाकणारी ही भव्य दिव्य कादंबरी – मृत्युंजय – प्रत्येकाने आयुष्यात एकदा तरी नक्कीच वाचावी.


Wednesday, 21 May 2025

शिवनेत्र बहिर्जी खंड २ - पडद्यामागच्या शौर्याची अज्ञात गाथा


लेखक: प्रेम धांडे

समीक्षक: समीर गुधाटे

केवळ कथा नव्हे, हे भावविश्व आहे.

प्रत्येक ऐतिहासिक कादंबरी वाचताना ती केवळ काळाच्या वळणांवर उभ्या असलेल्या पात्रांची कथा वाटते. परंतु ‘शिवनेत्र बहिर्जी’ वाचताना हे पुस्तक केवळ एक ऐतिहासिक दृष्य दाखवणारी कथा नसून, ती एक भावना आहे, एक शौर्य आहे, आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे – एक प्रेरणा आहे.

प्रेम धांडे यांची लेखनशैली अत्यंत प्रगल्भ असून, त्यांनी इतिहासाच्या पानांतून झिरपलेले बारकावे समजून घेतले आहेत. त्या तपशीलांना आपल्या अभ्यासू दृष्टिकोनातून आणि उत्कट कल्पनाशक्तीने एक सशक्त कलेत रूपांतरित केलं आहे. त्यामुळे हे पुस्तक केवळ एका पात्राभोवती फिरणारी कथा न राहता, संपूर्ण शिवकालीन गुप्तहेर व्यवस्थेचं जिवंत चित्रण ठरतं.

दुसऱ्या खंडाची सुरुवात जंजिऱ्याच्या पार्श्वभूमीवर होते. इथून पुढे कथा एका जबरदस्त गतीने उलगडू लागते – कोकणातील स्त्रियांची सुटका, अफजलखानाचा वध, शहाजीराजे आणि बडी बेगम यांच्यातील चिठ्ठी व्यवहार, अफजलखानाच्या मोहिमेमागचं गूढ, आणि बहिर्जी नाईकांचं अफाट गुप्तधैर्य – हे सगळं इतकं प्रभावीपणे मांडलेलं आहे की, वाचक अक्षरशः त्या काळात वावरतोय असं वाटायला लागतं.

मंदिरांमधून मूर्ती वाचवण्याचं धाडस असो, वा फतेहलश्कर हत्तीला ठार करण्याची योजना – बहिर्जी पथकाचं नियोजन, कौशल्य आणि राष्ट्रप्रेम अंतर्मनाला स्पर्शून जातं. धांडे यांच्या लेखणीतून उभं राहणारं हे दृश्य इतकं प्रत्ययकारी आहे की, वाचताना "हे खरंच घडलं असावं" असं वाटत राहतं.

आज आपण इस्रायली 'मोसाद' किंवा अमेरिकन 'सीआयए' विषयी बोलतो, पण ‘शिवनेत्र बहिर्जी’ वाचताना जाणवतं की आपल्या स्वराज्यात अशीच अत्युच्च दर्जाची, समर्पित आणि राष्ट्रनिष्ठ गुप्तहेर संस्था अस्तित्वात होती – आणि ती होती बहिर्जी नाईकांच्या नेतृत्वाखाली.

ही केवळ एका गुप्तहेराची कथा नाही, तर स्वराज्य घडवताना पडद्यामागे काम करणाऱ्या प्रत्येक अनाम वीराची गाथा आहे. ही कादंबरी मराठी मनात अभिमान जागवते – इतिहास जिवंत करतो आणि प्रेरणा देतो.

Wednesday, 14 May 2025

‘तुरुंगरंग’ – एका माणसाच्या मनाचा बंद दरवाजा



लेखक: अ‍ॅड. रवींद्रनाथ पाटील 

समीक्षक: समीर गुधाटे

ही कहाणी तुरुंगात गेल्यानंतरची नाही...


ही कहाणी एका माणसाच्या आतल्या तुरुंगातून बाहेर पडण्याची आहे.

तुरुंगरंग’ हे केवळ एका आयपीएस अधिकाऱ्याच्या कारागृहातील अनुभवांवर आधारित पुस्तक नाही. हे पुस्तक म्हणजे न्याय, व्यवस्था, गुन्हा, परिस्थिती, आणि सगळ्यात महत्त्वाचं – माणूसपण यांचा खोल, अस्वस्थ करणारा, पण आवश्यक असा वेध घेणारी दस्तऐवजी यात्रा आहे.

🧭 कथानक आणि अनुभव

सायबर गुन्हे शाखेतील अधिकारी असताना अ‍ॅड. पाटील यांच्यावर झालेल्या आरोपांमुळे त्यांना साडेतेरा महिने येरवडा तुरुंगात ठेवण्यात आलं. ही शिक्षा नव्हे – शिक्षेच्या संकल्पनेवरचं एक भाष्य आहे. तुरुंगाच्या आतून त्यांनी अनुभवलेली मानवी प्रवृत्ती, व्यवस्था आणि त्यातील फटी, हा प्रवास वाचताना अंगावर काटा येतो, डोळे पाणावतात, आणि आपल्याच मूल्यव्यवस्थेवर पुन्हा प्रश्न उभे राहतात.

🔍 काही ठळक वैशिष्ट्यं

🌑 तुरुंगाचा काळा रंग

"तुरुंग हे फक्त भिंतींचं रचलेलं बंदस्थान नसतं – तो एक मानसिक ठाव असतो."
कैद्यांशी केलेल्या संवादांमधून लेखकाने व्यक्तीमत्वांचं मनोविश्लेषण उलगडून दाखवलं आहे. काही गुन्हेगार दोषी वाटतात, काही निरागस. आणि काही – आपल्या जीवनातल्या ‘तेवढ्याच’ वळणावर हरवलेले.

🔎 व्यवस्थेवर थेट भाष्य

लेखक या प्रवासात व्यवस्थेवर कोणताही लटिकाव न करता, निसरड्या शब्दांत न फसता, थेट आणि स्पष्ट भाष्य करतो. व्यवस्था कायद्यानुसार चालते का? की वेगळ्या गतीने? या प्रश्नांचं उत्तर वाचक स्वतः शोधतो.

🧠 मनाचा तुरुंग अधिक घातक

'बंदिस्त माणूस' या संकल्पनेचा लेखकाने केलेला अन्वयार्थ हा फार खोलवर जाणारा आहे. स्वतःची चूक मान्य करणं, ती पचवणं, आणि पुन्हा उभं राहणं – हे संपूर्णपणे आतून बदलून टाकणारं सत्य आहे.

✒️ लेखकशैली – संयत, स्पष्ट, आणि अस्सल

लेखकाची भाषा फार गहाण घालणारी नाही. पण ती खरी आहे. प्रामाणिक अनुभवांची जळजळीत लख्खी शैली. दरवेळी भावनांचे अवडंबर न करता, एकेका प्रकरणात अंतर्मुख करणारा अनुभव. संवाद सूक्ष्म आहेत, पण प्रभावी. घटना वर्णनं डॉक्युमेंटरीसारखी सच्ची वाटतात. काही प्रसंग तर इतके भिडतात, की आपण त्या सेलमध्ये स्वतः उभे आहोत, असं वाटायला लागतं.

⚖️थोडंसं असमतोल – एक प्रामाणिक निरीक्षण

जरी हे पुस्तक मनापासून आणि अंगभूत संवेदनशीलतेने लिहिलं गेलं असलं, तरी काही भागांमध्ये पुस्तकाचं आत्मकेंद्रित स्वरूप जरा जास्तच ठसतो. लेखकाच्या अनुभवाची तीव्रता समजण्याजोगी असली, तरी काही वेळा दुसऱ्या कैद्यांच्या कथांना अधिक सविस्तर स्थान दिलं असतं, तर पुस्तकाचं सामाजिक परिमाण अजून अधिक व्यापक झालं असतं.
थोडक्यात – लेखकाची नजर जितकी आत वळते, तितकीच ती बाहेर वळली असती, तर हे अनुभवदृष्टीने आणखी समृद्ध झाले असते.

💡संपूर्ण वाचनातून काय मिळतं?

एक न्यायव्यवस्थेची दुसरी बाजू – जी अनेकदा झाकली जाते.
गुन्हेगारांमागचा माणूस – जो समाजाने आधीच ‘निकाल’ लावलेला असतो.
स्वतःच्या निर्णयांचा परीघ – जो केवळ आपणच वाढवू वा तोडू शकतो.
सुधारणेची शक्यता – ही केवळ शिक्षा देऊन नाही, तर समजून घेऊन साध्य होते.

🔖 मनात रेंगाळणारी ओळ…
"तुरुंगाचं लोखंडी गज मी ओलांडून बाहेर आलो, पण माझ्या मनात अजूनही तो आवाज दरवाज्यासारखा वाजतो आहे..."

ही ओळ पुस्तकाचा सारांश आहे – अंतर्बंध संपतो, पण अंतर्मन कायम बदलतो.

का वाचावं ‘तुरुंगरंग’?

जर तुम्ही कायद्याचा अभ्यास करत असाल – हे पुस्तक अनिवार्य आहे.
जर तुम्ही न्यायसंस्थेच्या वरच्या बाजूकडेच पाहत असाल – एकदा खालीही बघा.
जर तुम्हाला वाटत असेल की "आपण कधीच चुकू शकत नाही" – वाचा, कळेल.
आणि जर माणूस म्हणून संवेदनशील राहावं वाटत असेल – हे पुस्तक तुमचं आरसा ठरेल.


तुरुंगरंग’ हे पुस्तक केवळ एका व्यक्तीचं आत्मकथन नाही, हे समाजाच्या जमिनीवर उतरलेलं प्रतिबिंब आहे. लेखकाच्या शब्दांतून आपण कारागृहात जातो, पण त्यांच्या अनुभूतींतून आपण मनाच्या बंदिस्त खोल्यांत डोकावतो.

असं म्हणता येईल –

"हे पुस्तक वाचलं नाही, तर एका जगण्याचं अत्यंत मौल्यवान पान आपण वाचायचं चुकवतो." 

Tuesday, 6 May 2025

शिवनेत्र बहिर्जी: स्वराज्याच्या सावलीतील हिरो



लेखक: प्रेम धांडे

समीक्षक: समीर गुधाटे

केवळ कथा नव्हे, हे भावविश्व आहे.

प्रत्येक ऐतिहासिक कादंबरी वाचताना ती केवळ काळाच्या वळणांवर उभ्या असलेल्या पात्रांची कथा वाटते. परंतु शिवनेत्र बहिर्जी वाचताना हे पुस्तक केवळ एक ऐतिहासिक दृष्य दाखवणारी कथा नसून, एक भावना आहे, एक शौर्य आहे. प्रेम धांडे यांचा लेखनशैलीतले हे ऐतिहासिक योगदान अत्यंत गूढ, प्रेरणादायी आणि संवेदनशील आहे.

काळाच्या पलीकडून एक अद्वितीय यात्रा

शिवनेत्र बहिर्जी म्हणजे त्या काळाच्या पलीकडून एक अद्वितीय, विचारशील आणि शौर्यपूर्ण प्रवासाचा सुरुवात. १६८५ च्या भूपाळगडावर शिकार करणाऱ्या दौलतराव हेरखाते प्रमुख म्हणून आणि शिवराजांचे तृतीय नेत्र बहिर्जी नाईक कसे बनले, हे एक रोमांचक आणि विचारात पाडणारे कथेतील केंद्रीय बिंदू आहे. लेखकाने उपलब्ध माहितीवर आधारित संकलन करीत या ऐतिहासिक व्यक्तिरेखा आणि घटनांचे सशक्त चित्रण केले आहे.

दौलतराव आणि बहिर्जी नाईक - शौर्य आणि राजकारण

यात बहिर्जी नाईकांच्या शौर्याचा आणि राजकारणातील सूक्ष्मतेचा तपशीलवार सादरीकरण केला आहे. त्यांच्या संघर्षाची आणि त्यांच्या विचारांमधील गूढतेच्या मागे, त्यांचा उद्दिष्ट किती महान होतं हे स्पष्ट होते. दौलतराव आणि बहिर्जी यांच्या गुप्तहेर पथकाचे सशक्त यश आणि रणनीतींचे मनोरे हेरांची परिभाषा करतात.

लेखनशैली – गडद, प्रभावशाली आणि इतिहासाची साक्षात्कार

प्रेम धांडे यांचे लेखन शब्दांमध्ये एक अजब शक्ती ठेवते. त्यांच्या शब्दांत एक वेगळी सुसंगतता आणि गडद प्रभाव आहे. प्रत्येक वाचनकर्ता त्यांच्या शब्दांमध्ये रुंदून जातो. कादंबरीच्या चांगल्या तपशीलांनी, वाचन करून लेखक वाचकाला त्या काळाच्या संघर्ष, त्या अवघड शरिराचा आणि मानसिकतेचा अनुभव देतो.

कादंबरीच्या मध्यभागी एक गुप्तहेर पथकाची निर्माण

कादंबरीतील महत्त्वपूर्ण घटक म्हणजे बहिर्जी नाईकांच्या गुप्तहेर पथकाची स्थापना. एका मराठा साम्राज्याची गुप्तहेर यंत्रणा यशस्वीपणे चालवून दिली जाते, जी त्या काळातील मराठा साम्राज्याला आदिलशाही, कुतुबशाही, आणि मुघल साम्राज्यांमध्ये उच्च स्थानावर नेले. कादंबरीत दौलतराव यांची कर्तृत्व परिभाषा आणि त्यांच्याद्वारे गुप्तहेर पथकाची निर्मिती आणि त्याचे महत्त्व उत्कृष्ठ प्रकारे मांडले आहे.

कथांमधून उमटणारे प्रश्न – अनुत्तरित पण आवश्यक

या कादंबरीतील अनेक गोष्टी वाचकाला विचार करायला लावतात. शिवरायांच्या साम्राज्याची रचनात्मकता, स्वराज्य स्थापनेसाठी त्यांनी केलेले प्रयत्न आणि गुप्तहेर कार्याच्या कर्तृत्वानुसार प्रगती दाखवली आहे. अशा गुप्तहेर कार्यासोबत वाचकासाठी एक अनुत्तरित प्रश्न निर्माण होतो: "हेर पथकाच्या कामामुळे स्वराज्य मजबूत होते की त्यावर इतर साम्राज्यांचा दबाव अधिक वाढतो?"

शेवट – साहस आणि विजयाचा संदेश

कादंबरीच्या शेवटी आपण एका युगाच्या पार्श्वभूमीवर उभे राहतो आणि कादंबरीच्या महत्त्वपूर्ण घटनांमुळे जणू त्या युगाशी आपण जवळून संपर्क साधतो. लेखकाने ऐतिहासिक तपासणीचा एक विलक्षण आनंद वाचकाला दिला आहे, जो वाचकाला इतिहासातील गुप्त धाग्यांमधून प्रेरित करतो.

का वाचावं हे पुस्तक?

शिवनेत्र बहिर्जी केवळ ऐतिहासिक कादंबरीच नाही. हे एक शौर्यप्रदर्शन आहे, एक गुप्तहेर यंत्रणांचा आढावा आहे, आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, हे एक स्वराज्य स्थापनेसाठी केलेल्या संघर्षाची गाथा आहे. हे पुस्तक वाचताना वाचकाला इतिहासाची शुद्ध भावना मिळते, आणि प्रत्येक व्यक्तिमत्त्वाच्या कार्यात समृद्धतेची प्रेरणा मिळते.

शेवटचा विचार...

पुस्तकाचे वाचन आपल्याला शिवाजी महाराजांच्या गुप्तहेर पथकाच्या महत्वाकांक्षेची जाणीव करून देतो. हे एक ऐतिहासिक यशाची, साहसाची आणि शौर्याची गोष्ट आहे, जी फक्त इतिहास म्हणून न पाहता एक गुप्तहेर पथकाच्या संघर्षाचा अभिमान ठरते.

Tuesday, 29 April 2025

सीतेची गोष्ट आणि इतर निवडक कथा - कथांच्या कुशीत स्त्रीमनाची हलकीशी साद


लेखिका : अरुणा ढेरे

समीक्षक : समीर गुधाटे

केवळ कथा नव्हे, हे भावविश्व आहे.

प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही गोष्टी असतात – पूर्ण सांगाव्याशा वाटणाऱ्या पण कधीच पूर्ण न होणाऱ्या. अरुणा ढेरे यांचा हा कथासंग्रह अशाच अनेक अर्धवट, अपूर्ण, पण मनाशी घट्ट विणलेल्या गोष्टींना आवाज देतो. या कथा फक्त वाचण्यासाठी नाहीत – त्या अनुभवण्यासाठी आहेत.

जुन्या-नव्या काळाची अद्वितीय सांगड

या संग्रहात एकूण १९ कथा आहेत – त्यात ११ विसाव्या शतकातील वास्तवाशी नाते सांगणाऱ्या, आणि ८ पुराणकाळ, रामायण-महाभारत यासारख्या प्राचीन स्रोतांवर आधारित. पण या दोघांमध्ये कुठेही खाचखळगे वाटत नाहीत. जुने आणि नवे इतकं सुंदरपणे मिसळलेले आहेत की काळाची सीमारेषा पुसली जाते.

स्त्रियांच्या मनाचा सुगंधित तळ

या कथांतील स्त्री व्यक्तिरेखा हे या संग्रहाचे खरे शिल्प आहेत. ‘पैल तो गे काऊ कोकताहे’ मधील वेणाबाई, ‘मायलेकी’ मधली शकुंतला-मेनका, ‘प्राक्तन’मधील सुहास, ‘धुकं’मधील पद्मा – या सगळ्या व्यक्तिरेखा खऱ्या वाटतात, आपल्यासारख्या वाटतात. त्या ऐतिहासिक असो वा समकालीन, त्यांच्या भावना मात्र सार्वकालिक आहेत – प्रेम, वेदना, प्रश्न, आणि स्वतःचा शोध.

लेखनशैली – तरल, पण ठसठशीत

अरुणा ढेरे यांचे लेखन ही एक सौंदर्यदृष्टीची अनुभूती आहे. संवाद थेट, पण खोल. वर्णनं रसाळ, पण अति न होता. प्रत्येक कथेत एक अशी झलक असते की ती वाचकाला अंतर्मुख करते. "शब्दांची फुलं नाहीत, पण त्यात असलेली गंधमय मुळे जाणवतात."

कथांमधून उमटणारे प्रश्न – अनुत्तरित पण आवश्यक

या संग्रहातील एक मोठा सामर्थ्यबिंदू म्हणजे तो वाचकाला सतत विचार करायला भाग पाडतो. "माय होणं म्हणजे काय?", "काही नात्यांचं नाव असावं लागतं का?", "शेवटी माणूस भावनांनी जिवंत असतो की आठवणींनी?" – अशा अनेक प्रश्नांची पडझड कथांमधून होते.

शेवट – जुन्या वेदनेतून उगवणारी नवचैतन्याची पालवी

पुराणकाळावर आधारित शेवटच्या कथा वाचताना एक विलक्षण अनुभव येतो – आपण जणू काळाच्या मागे चालत चालत त्या काळात पोहोचतो, आणि तिथून वर्तमानाकडे वेगळ्याच नजरेनं पाहतो. या कथा आपल्या आत खोलवर रुजतात.

का वाचावं हे पुस्तक?

‘सीतेची गोष्ट आणि इतर निवडक कथा’ हे केवळ कथा सांगणारं पुस्तक नाही. हे अंतर्मनात खोल उतरून आपल्याला आपलंच मन ऐकवणारं एक माध्यम आहे. हे पुस्तक वाचताना आपल्या स्वतःच्या आठवणी, भावना, आणि गूढ कोपरे जागे होतात.

शेवटचा विचार…

या कथासंग्रहात आपण केवळ पात्रांना भेटत नाही, तर स्वतःला एका नव्या संवेदनशीलतेनं पाहायला शिकतो.

हे पुस्तक म्हणजे –
हृदयाच्या पायवाटांवर लिहिलेल्या गोष्टींचं एक साक्षात्कारमय गाणं –
जे शब्दांत जितकं ध्वनित होतं, त्याहून अधिक मौनात उमगून जातं!

Tuesday, 22 April 2025

छावा – सिंहाच्या बछड्याची कहाणी, काळजाला भिडणारी!

 


लेखक : शिवाजी सावंत

समीक्षक : समीर गुधाटे

"छावा" – केवळ एक पुस्तक नाही, ती एक भावना आहे.

माझ्या वाचनप्रवासात अनेक पुस्तके आली. काही विस्मरणात गेली, तर काही मनात घर करून बसली. पण "छावा" वाचल्यानंतर मनात जे काही घडलं, ते शब्दांत पकडणं फार कठीण आहे. ही फक्त ऐतिहासिक कादंबरी नाही – ती रणभूमीवरच्या रक्ताची, शौर्याची आणि निष्ठेची एक धगधगती साक्ष आहे.

इतिहास जिवंत करणारा अनुभव

मृत्युंजय’नंतर शिवाजी सावंतांनी दिलेली ही अजोड निर्मिती म्हणजे ‘छावा’. एका असामान्य पुत्राची – ज्याचे वडील म्हणजे संपूर्ण मराठी मनांचं दैवत – छत्रपती शिवाजी महाराज. पण त्या अजरामर सावलीत उभा असलेला ‘छावा’, स्वतः एक तेजस्वी सूर्य होता – जो अनेकदा दुर्लक्षित राहिला.

छत्रपती संभाजी महाराजांचे बालपण, सईबाईंचं अकाली निधन, धाराऊंच्या छायेत झालेलं वाढणं, संस्कृत, फारसी आणि मराठी भाषांतील त्यांचं गाढ ज्ञान – हे सर्व वाचताना एक वेगळंच चित्र डोळ्यासमोर उभं राहतं. एका बाजूला असामान्य शौर्य आणि दुसऱ्या बाजूला खोल भावनिक संवेदनशीलता – अशी दुर्मिळ सांगड त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात आढळते. ते एक असा राजा होते, ज्यांनी केवळ तलवारीने नाही, तर बुद्धीने आणि राजधर्माने इतिहास घडवला.

सत्तेच्या शिखरावर पोहोचणं म्हणजे यश नव्हे; त्या शिखरावर टिकून राहणं हीच खरी कसोटी.”

ही ओळ वाचताना मनात वारंवार घुमत राहते. संभाजी महाराजांनी केवळ स्वराज्य जपलं नाही, तर त्याला नव्याने जिवंत केलं. सातत्याने होणाऱ्या शत्रूंच्या आक्रमणांतही त्यांचे निर्णय, त्यांचं नेतृत्व आणि मातृभूमीवरील त्यांची अढळ निष्ठा पाहता मनात एकच प्रश्न येतो – "अशा व्यक्तिमत्त्वाला आपण इतकं विसरतो कसं?"

एक जागृती घडवणारा अनुभव

ही कादंबरी मी फक्त वाचक म्हणून अनुभवली नाही, तर एक जागरूक नागरिक, इतिहासप्रेमी आणि एक पुत्र म्हणून – ज्याला देशासाठी आणि पित्याच्या स्वप्नांसाठी लढायचं आहे – अशी ती अनुभवली.
शिवाजी सावंत यांची लेखनशैली अत्यंत प्रभावी. संवाद तलवारीसारखे धारदार, आणि भावनांनी ओथंबलेले. शेवटच्या काही पानांमध्ये संभाजी महाराजांचा छळ, त्यांचं मानसिक-शारीरिक शोषण आणि तरीही त्यांची न झुकणारी मान – हे सर्व वाचताना मी काही वेळ पुस्तक बाजूला ठेवावं लागलं. मनात संताप, असहायता आणि अभिमान – हे सारे एकत्र उफाळून आले.

संभाजी – एक विचार, एक तेजस्वी छाया

या पुस्तकातून हे प्रकर्षाने जाणवतं की छत्रपती संभाजी महाराज हे केवळ योद्धा नव्हते. ते विद्वान होते, कविकुलगुरू होते.कविकुलेश’ या टोपणनावाने त्यांनी सृजनशीलतेला हात घातला. तलवार चालवणारा राजा रात्री कविता करतो – हे मला थक्क करून गेलं. आजच्या काळात अशा संतुलित व्यक्तिमत्त्वांची नितांत आवश्यकता आहे – ज्यांच्याकडे शौर्य आहे, आणि सौंदर्यदृष्टीही.

त्यांचं आणि औरंगजेब यांच्यातील संघर्ष म्हणजे दोन टोकांची प्रतीकात्मक लढाई – एक धोरणी सम्राट आणि दुसरा धर्मांध शासक. स्वधर्मासाठी आणि स्वराज्यासाठी दिलेली त्यांची शहिदी आजही लोकशाही, धर्मनिरपेक्षता आणि आत्मगौरव यांचं अधिष्ठान बनू शकते.

शेवट – काळजाला चिरणारा, अंतर्मनाला हलवणारा

पुस्तकाचा शेवट वाचणं म्हणजे आपल्या असहायतेशी आणि अंतर्मनाशी भिडणं. संभाजी महाराजांचा छळ, त्यांचं अपमानित करणं, आणि तरीही त्यांनी स्वीकारलेली मृत्यूची सन्माननीय वाट – हे सर्व वाचून डोळ्यात अश्रू येणं अपरिहार्य ठरतं.
ही वेदना नाही – ही जागृती आहे. स्वतःला विचारण्याची वेळ – आपण आपल्या मूल्यांवर किती ठाम आहोत? आपल्याला आपलं स्वत्व किती प्रिय आहे?

व्यक्तिमत्त्वातील बहुविध पैलू

संभाजी महाराज हे ‘केवळ राजा’ नव्हते – ते एक पुत्र, पती, मित्र, विद्वान आणि संवेदनशील माणूस होते. त्यांच्या निर्णयक्षमतेत बुद्धिमत्तेचा कस आणि त्यांच्या नेतृत्वात धैर्याचा ठसा दिसतो. आजच्या जगात ही मूल्यं जपणं अवघड असलं, तरी ते अत्यावश्यक आहे.

का वाचावं हे पुस्तक?

छावा’ हे केवळ ऐतिहासिक दस्तऐवज नाही – ते आपल्याला आपल्या इतिहासाशी, आपल्या मुळांशी नवं नातं सांगतं. हे पुस्तक प्रत्येक मराठी वाचकाने वाचलंच पाहिजे.
कारण इतिहास विसरणाऱ्यांना इतिहास पुन्हा शिक्षा करतो.

संभाजी महाराजांचं जीवन म्हणजे ती शिक्षा टाळण्याची, आत्मभान जागवण्याची आणि मूल्यांची जपणूक करण्याची एक सजीव शिकवण आहे.

शेवटचा विचार…

छावा’ वाचताना तुमचं मन शून्य होतं… आणि मग भरतं – अभिमानाने, वेदनेने, आणि प्रेरणेनं.

हे पुस्तक म्हणजे एका अमरवीराच्या आयुष्याचं गीत –
सुरांनी नटलेलं शौर्य, तालात गुंजणारी निष्ठा, आणि अखंड स्वराज्याचा प्रतिध्वनी!


— समीर गुधाटे

जगातला एकमेव वाचक-समीक्षक, ज्याने सलग ३६५ दिवसांत ३६५ पुस्तकांचं परीक्षण करून विश्‍वविक्रम नोंदवला आहे. साहित्य, वाचनसंस्कृती आणि भाषेच्या सौंदर्यावर नितांत प्रेम करणारा एक शब्दसाधक.

 

Saturday, 5 April 2025

पाणी - विद्याधीश

 पाण्यासारखं होता आलं पाहिजे


मनुष्याला पाण्यासारखं होता आलं पाहिजे

परिस्थतीनुसार वाहता आलं पाहिजे


याचा अर्थ असा नव्हे की दुसरा म्हणेल

तसं आपल्याला वागता आलं पाहिजे

पाण्यालाही असतात आपले असे गुण

ते जपूनच स्वतःला वळवता आलं पाहिजे


उतारावर वेगात, चढावर धीम्याने साचत 

पत्थरांना फोडून पार जाता आलं पाहिजे

नदी होऊन मनमोकळं बागडताना देखील

डोह होत खोल गंभीर होता आलं पाहिजे


सतत सहन करणं मुळीच नसलं सोपं तरी

घाव सोसूनही एकसंध राहता आलं पाहिजे

आपली ओळख जपून समोरच्याचं बिंब

जशास तसं त्याला दाखवता आलं पाहिजे


समुद्रासारखं सामावून घेताना सारंकाही

ओंजळीमध्ये स्वतः सामावता आलं पाहिजे

माणसानी पाण्यासारखं झालं पाहिजे

शांत रहात, प्रसंगी उसळता आलं पाहिजे 



पाणी - सौ. नीता जोशी

 पाणी

सुखाचं आणि वेदनांचं दोन्ही वेळचं पाणी एकाच वेळी कसं काय येऊ शकते डोळ्यांत? 

माणसाच्या भावनांचा किती सुंदर हा मिलाफ 


वेदना प्रसुतीच्या सहन करतांना 

वाहत राहते डोळ्यांतून पाणी

प्रतिबिंब आपुले हाती पाहता 

जीवन सार्थक, पाणी लोचनी 


लेकीची करतांना पाठवणी

वियोगाचे डोळा पाणी 

चांगला जोडीदार मिळाला 

म्हणूनी मन असे समाधानी


प्रगती पाहतांना पिल्लांची

अभिमानाने भरतो ऊर 

परदेशी त्यांची गाडी निघता

मनी मायेचे उठे काहूर 



भेट - शर्वरी जोशी

 ‌ कृष्णस्पर्श...**

पहाट झाली यामुनेकाठी

धुक्यात घुमतो मंजुळ पावा

लोहगोल ये क्षितिजा वरती

राधा स्मरते मन्मनी रावा


 पारावरची भेट कालची

 क्षण क्षण राधा स्मरे माधवा

  स्पर्श आठवे अंग थर थरे

  हृदयामध्ये गोड कालवा


तिन्हीसांजेची मुग्ध वेळ ती

तिरक्या होत्या लांब सावल्या

 पाऊलवाटा गवता मधल्या

सोनेरी किरणांनी भारल्या


  तेच किरण सोनेरी तनुवर

होती  चमकत  काया सुंदर 

कणकण अंग कनकचि झाले

 जिथे स्पर्शला तो मुरलीधर


जागृती येता तिजसी कळले

सत्य नव्हे ते स्वप्न  खरेतर

तन मन अवघे व्यापून उरला

राधे हृदयी तो हृदयेश्वर...

  

भेट - माधुरी केळकर

 भेट

या प्रसंगी काय 'भेट ' देऊ तुला ? खरं तर हा अडचणीत  टाकणारा प्रश्न...

पण ' भेट ' या शब्दातच उत्सुकता आहे.

लहान मुलांना काही भेटवस्तू मिळाली ,तर त्यांच्या  चेहर्‍यावरचा आनंद आठवा जरा...

आपली मराठी भाषा अत्यंत समृद्ध  आहे. एखादा शब्द  आपण विविध  प्रकारे वापरू शकतो. हा भेट शब्दच बघाना.

लहानपणीचा एखादा मित्र/मैत्रीण  अनपेक्षित पणे अनेक वर्षांनी भेटले ,तर त्या भेटीचा आनंद अवर्णनीय  असतो.

'भेटशील तू नव्याने' अशी आशा बाळगणारा प्रियकर 

प्रेयसीच्या भेटीची आस लावून  असतो.

उतार वयात नव्याने  मित्र/मैत्रीणी जोडले जातात, 

प्रभातफेरीच्या निमित्ताने भेटत राहतात.

नवराबायको, मित्र-मैत्रीणी

प्रसंगानुरूप एकमेकांना भेटवस्तू देतातच..

अनेक दिवसांनी एकत्र आल्यावर 'पुन्हा भेटूया ग'

असं म्हणून निरोप घेतला जातो. रोज ऑफिसमधे भेटणाऱ्यांना सुद्धा दुसर्‍या दिवशीच्या भेटीची ओढ असतेच की.

परमेश्वर  भेटीची आस लागायला आपण काही साधु-संत नाही.

परमेश्वरालाच जेव्हा आपल्या भेटीची इच्छा  होईल, तेव्हा निमूटपणे त्याच्यामागे चालू लागणारे पामर आपण....असो..

  पण वाईट या गोष्टीचं वाटत की सध्या हा शब्द  

सर्रास  चुकीच्या पद्धतीने वापरला जातो...पेन भेटला, पत्ता नाय भेटला....

अरे,वस्तू  मिळतात..माणसं  भेटतात..असं घसा फोडून सांगावसं वाटतं

  ' मराठी 'ला अभिजाततेचा दर्जा यासाठीच मिळाला का ?


लाट - जान्हवी शिधाये

 लाट

लाट वेगे वेगे येई 

सवे  घेऊन भरती

हळू हळू जाई मागे

लाट सरता ओहोटी 

                 मन  माझे लाट जणू

                  तिच्यासारखेच वागे 

                  भावनांचे येणे जाणे

                  कधी हळू, कधी वेगे 

कधी सुखाची भरती

कधी दुःखाची ओहोटी

दोन्ही वेळा मन माझे

लाटे सम  या तरंगे

                  काही लिहिलेले मनी 

                  लाट नेई ते वाहून

                 काही नको असताना

                  येई सवे ते घेऊन

मन माझे लाट लाट 

सदा देई माझी साथ

कधी वाहत जाताना

ओढे धरून हा हात

                 मन स्वार तिच्यावरी

                 करी जगाची सफर

                मन हलके पिसापरी

                भरे आनंदें हा ऊर



भावार्थ कट्टा

काय, किती आणि कसं खायचं? – विज्ञानाधारित आहाराचं सोपं आणि सस्टेनेबल मार्गदर्शन

पुस्तक: काय, किती आणि कसं खायचं? – सोप्पं आणि सस्टेनेबल, सायन्स बेस्ड न्यूट्रिशन लेखक: अमिता गद्र परीक्षक: समीर गुधाटे “अन्न म्हणजे फक्त पो...